لعاب کاری


لعاب کاری

لعاب کاری چگونه است؟

لعاب سائیده شده و آماده را در ظرف بزرگی ریخته، اشیاء کو چك را سریع داخل دوغاب لعاب فرو برده و در می آورند. برای لعاب دادن ظرفهای بزرگ ، شیئی را روی ظرف لعابی گرفته و با ظرف دیگری روی شیئی لعاب میریزند و سفال لعاب را به خود جذب میکند. قشر لعاب باید در کلیه نقاط ظرف
زده میشود ، بسته به نوع رنگ از ۴۰۰ درجه تا ۸۰۰ درجه سانتیگراد و بمنت چهار تا هشت ساعت می باشد.
نقاشی روی سفال در روش وجود دارد.
و یکی نقاشی روی لعاب که بنام رورنگی نامیده میشود و دیگر نقاشی زیر العاب که زیررنگی نام دارد .

1- نقاشی به طريقه زیر رنگی: پس از پخت اول سفال، نقوش دلخواه را با رنگهای مورد نظر که همانند لعابهای رنگی با اکسیدهای فلزات مختلف ساحته میشود بر روی آن بوجود آورده، سپس روی تمام سطوح داخلی و خارجی ظرف را با يك لعاب بی رنگ می پوشانند و چون نقاشی ها زیر لعاب قرار میگیرد، اصطلاحا آن را نقاشی زیررنگی مینامند. درجه حرارت لازم برای پختن سفال در این مرحله هزار درجه سانتیگراد بمدت هشت یا ده ساعت میباشد.

۲- نقاشی به طریقه رو رنگی: این نوع نقاشی روی لعاب قرار میگیرد وپس از لعاب کاری و پختن لعاب، روی آنرا با رنگهائی که در فوق ذکر شد نقاشی میکنند. این نوع نقاشی ساده تر از نقاشی ریر رنگی است، زیرا اگر نقشی به اشتباه زده شود به راحتی میتوان آن را پاك کرد. و درجه حرارتی که برای پختن نقوش که باین طریق بر روی اشیاء سفالین

يك اندازه و یکنواخت باشد و همچنین کلیه افرادی که با هم در کوره درگذار فساد بایستی حتی المقدور دارای قشر لعاب يك اندازه با شنا، ، در هم در این همورث آبائی که کمتر اماب خورده زودتر بپزد و آنکه لعاب پر شدن وی نخورده دارند. البته جون در كار لعاب دادن نمیتوان صد در سا، قشر ام اب را در کلبه همراه به یک اندازه در آورد، اشیائی را که لعاب بیشتری به خود گرفته به آتشدان گسوره نزدیکتر میگذارنده
نقاشی روی سفال
در بسیاری از نقاط ایران که کار سفالگری در آنجا رواج دارد، صنعتگران دست ساخته های خود را به صورت منقوش به بازار عرضه میکنند. برای

.مینا یا لوستر نوعی رنگ یا لعاب است که بر روی ظروف و یا کاشی های لعاب داده پخته شده مجددا نقاشی می کنند که پس از پخت مجدد در درجه حرارت کمتری یک قشر بسیار نازک فلزی از این لعاب لوستر به وجود می آید که جنبه تزیینی و بسیار زیبا پیدا می نماید و منحصر به ایران می باشد.
مانند خطوط طلایی کاشی های مسجد کبود تبریز و لوح بعضیاز محرابها، تنگهای آب و شراب و بعضی از ظروف.
پخت مینا معمولابدو روش اوی لعابهای قلیایی نقاشی و تزیین می شود.در شرایط اکسیدی و دیگری در شرایط احیایی که اصطلاحا به آن دودوزدگی می گویند.در طریق اول از سنگهای فلزی استفاده شده و بر روی لعابهای قلیایی نقاشی و تزیین می شود.
در لوستر نوع دوم که منحصر به ایرانیان می باشد از سولفات مس(کات کبوت) و نیترات نقره(سنگ جهنم) و کلرید طلا و نیترات بیسموت و گاهی هم کربنات مس و کربنات نقره بکار گرفته می شده است.
باترکبات مسی رنگ قرمز مسی ، طلایی یا عنابی روشن و با ترکیبات نقره رنگ رنگ زرد یا عاجی و با ترکیبات بیسموت رنگهای قوس قزحی که به قازمه قازی معروف می باشد ساخته می شود.
از مواد فوق بمقدار یک قسمت به سه قسمت گل اخرا و کمی صمغ عربی کاملا مخلوط و ساییده و پودر می شده است و با آن بصورت قشری بسیار نازک و ظریف بر روی ظروف و یا کاشی های لعابی نقاشی می گردیده است.
برای پختاینگونه فرآورده ها ابتدا درجه را بحدی می رسانند که لعاب زیری شروع به ذوب شدن نماید و فورا در این مرحله افزایش درجه حرارت را متوقف کرده و محیط را بوسیله ایجاد دود غلیظ بمدت یکساعت احیائی می نمایند.
محیط کوره تا پایان عمل و سرد شدن اجسام بایستی همین طور احیایی باقی بماند و ظروف دودزده و سیاهرنگ شده را بعدا تمیز می کنند.
بسیاری از میناکاری های ظروف قدیم ایران را بر روی لعاب قلیایی شفاف که در زیر آن دوغاب سفید رنگی کشیده شده، انجام شده است.

امیدواریم این مقاله لعاب کاری سایت کاشی مفید واقع شود.

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *